დაცული ტერიტორიების დაარღვევა

დაცული ტერიტორიების სისტემის კანონი და მისი არსი

საქართველოში დაცული ტერიტორიების შექმნა, მართვა და დაცვა რეგულირდება „დაცული ტერიტორიების სისტემის შესახებ“ საქართველოს კანონით. ეს აქტი განსაზღვრავს, რა სახის ტერიტორიები არსებობს ქვეყანაში, როგორ იწერება მათ შიგნით საქმიანობის წესი და რა პასუხისმგებლობა მოქმედებს კანონის მოთხოვნათა დარღვევისას. ამ გვერდზე განვმარტავთ კანონის იმ ძირითად ნორმებს, რომლებზეც ყველაზე ხშირად აღწევს ბუნებაზე სარგებლობის საქმიანობა — კატეგორიების განსაზღვრა მუხლი 3-ით, საქმიანობის რეგულაცია მუხლი 20-ით და პასუხისმგებლობის ფორმები მუხლი 23-ით.

კანონის გაგება პრაქტიკულია როგორც მეწარმეებისთვის, ასევე იმ პირებისთვის, რომლებიც დაცულ ტერიტორიაზე ტურიზმით, სამეურნეო საქმიანობით ან მშენებლობით არიან დაკავებულნი: დარღვევის დადგენა ხდება ზუსტად იმ წესებით, რომლებიც ამ კანონითა და თითოეული ტერიტორიის ინდივიდუალური დებულებით არის დადგენილი, და სწორედ ამ წესების უზუსტობა ხშირად ქმნის სამართლებრივ დავის საფუძველს.

დაცული ტერიტორიების კატეგორიები

მუხლი 3 აღწერს დაცული ტერიტორიების ეროვნულ კატეგორიებს. კანონის თანახმად, დაცული ტერიტორიების კატეგორიებია: სახელმწიფო ნაკრძალი, ეროვნული პარკი, ბუნების ძეგლი, აღკვეთილი, დაცული ლანდშაფტი და მრავალმხრივი გამოყენების ტერიტორია. თითოეულ კატეგორიას თავისი დაცვის რეჟიმი აქვს: ყველაზე მკაცრი რეჟიმი სახელმწიფო ნაკრძალს აქვს, ხოლო მრავალმხრივი გამოყენების ტერიტორია დაცვასთან ერთად მიზნობრივ სარგებლობასაც ითვალისწინებს.

გარდა ეროვნული კატეგორიებისა, კანონი აცხადებს, რომ საქართველოში დასაშვებია არსებობდეს დაცული ტერიტორიების საერთაშორისო ქსელში ჩართული კატეგორიები — ბიოსფერული რეზერვატი, მსოფლიო მემკვიდრეობის უბანი და საერთაშორისო მნიშვნელობის ჭარბტენიანი ტერიტორია. ეს ნიშნავს, რომ ერთი და იგივე ტერიტორია შესაძლოა ერთდროულად ეროვნულ კატეგორიასაც ეკუთვნოდეს და საერთაშორისო ქსელსაც — და მასზე დამატებითი საერთაშორისო ვალდებულებებიც ვრცელდება. კატეგორიის სწორი განსაზღვრა მნიშვნელოვანია იმიტომ, რომ სწორედ კატეგორიიდან იწყება საქმიანობის დაშვებადობის შემოწმება.

საქმიანობის რეგულაციის ფორმები მუხლი 20-ის მიხედვით

მუხლი 20 განსაზღვრავს, რომ დაცულ ტერიტორიებზე საქმიანობა განისაზღვრება კატეგორიების მიხედვით, საერთაშორისო შეთანხმებებისა და კონვენციების შესაბამისად. დაცულ ტერიტორიებთან დაკავშირებული საქმიანობის ორგანიზაცია ხდება ტერიტორიის შიგნით რეგულირებით, ტერიტორიის გარეთ რეგულირებით ან დროებითი რეგულირებით. საქმიანობის რეგულირების დეტალური წესი კი განისაზღვრება თითოეული დაცული ტერიტორიის ინდივიდუალური დებულებითა და მენეჯმენტის გეგმით.

დაცული ტერიტორიის შიგნით კანონი აკრძალავს: ბუნებრივი ეკოსისტემების რღვევას და სახის შეცვლას; ექსპლუატაციის ან რაიმე სხვა მიზნით რომელიმე ბუნებრივი რესურსის განადგურებას, ამოღებას, რღვევას, დაზიანებას, შეშფოთებას; გარემოს დაბინძურების მიზეზით ეკოსისტემებისა და სახეობების დაზიანებას; ცოცხალ ორგანიზმთა უცხო და ეგზოტიკური სახეობების შემოყვანასა და გავრცელებას; ტერიტორიაზე ასაფეთქებელი და მომწამლავი ნივთიერებების შეტანას; აგრეთვე ინდივიდუალური დებულებითა და მენეჯმენტის გეგმით დაუშვებელ სხვა საქმიანობას.

ცალკე ჯგუფს ქმნის რეგულირებას დაქვემდებარებული საქმიანობანი: ვიზიტორთა დაშვება განსაზღვრულ ადგილებში; ნადირობა, თევზაობა, დაბანაკება, ცეცხლის დანთება, სავაჭრო და კომერციული საქმიანობა; შენობების, გზებისა და ნაგებობების მშენებლობა და მათი ისტორიული სახის შეცვლა; ტერიტორიაზე, მის თავზე ან ქვეშ სახმელეთო, საჰაერო და წყლის ტრანსპორტის გამოყენება; ვიზიტორთა ქცევა დღე-ღამის განმავლობაში; მცენარეებისა და ცხოველების შეგროვება, დაჭერა და ტერიტორიის გარეთ გატანა; უპატრონოდ მიტოვებული შინაური ცხოველების გარეკვა, იზოლირება, განადგურება; და ადგილობრივი მოსახლეობის მიერ ტრადიციული შენობა-ნაგებობებისთვის ან მენეჯმენტის გეგმით განსაზღვრული საქმიანობისთვის არაგანახლებადი ბუნებრივი რესურსის — ფიქლის ქვის — მოგროვება, რომლის მოპოვების წესსაც საქართველოს მთავრობა განსაზღვრავს.

კანონი ასევე განსაზღვრავს კონტროლის საგნებს: დაცული ტერიტორიის შიგნით კონტროლდება ყველა სახის დაშვებული სამეცნიერო, საგანმანათლებლო და სამეურნეო საქმიანობა, აგრეთვე ტურისტულ-რეკრეაციული საქმიანობა, რომლითაც უზრუნველყოფილი იქნება ვიზიტორთა ნაკადის თანაბარი განაწილება, შერჩეული ტერიტორიების წინასწარი რეგისტრაცია, დაშვების დროისა და ხანგრძლივობის შესაბამისობა ტერიტორიის მიზნებთან და ვიზიტორთა ლიმიტის შესაბამისობა ვიზიტორთა რაოდენობასთან. დროებითი რეგულირება გამოიყენება კატეგორიის დაკანონებამდე და მენეჯმენტის პირველი გეგმის დამტკიცებამდე, ასევე სტიქიური უბედურებისა და კატასტროფის სალიკვიდაციო ღონისძიებების დროს. ტერიტორიის გარეთ კონტროლდება ბუფერულ ზონაში ეკოსისტემებისა და რესურსების მდგომარეობა, მასთან შეხებაში მყოფი განვითარების პროგრამები, საზიანო საქმიანობის პრევენციული ღონისძიებები და მიყენებული ზარალის კომპენსაცია.