აზარტული ბიზნესის ონლაინ შემოსავლის განთავსება საგადახდო ინფრასტრუქტურაში — საგადახდო სერვის-პროვაიდერებში (PSP), საკარტო სქემებსა და merchant-of-record მოდელებში — ტექნიკურად ბევრად უფრო მარტივია, ვიდრე სამართლებრივად. ბაზარი ამ სეგმენტს აგებს პროვაიდერების საკუთარ წესებზე, და ამ გვერდის ამოცანა ზუსტად ის საზღვრის ჩვენებაა, სადაც პრაქტიკა ქართული კანონის ფენას ეყრდნობა: რა არის კანონიერად დამუშავებადი შემოსავლის წინაპირობა, რა ვალდებულებები მიედინება გადახდის ჯაჭვში, და რა რჩება მხოლოდ კონკრეტული PSP-ს პოლიტიკად — სქემის რეგისტრაციის მოთხოვნები, MoR ფასწალიერება და ტერიტორიული მიმღებობის სიები, რომლებიც პროვაიდერის საკუთარი მასალებიდან უნდა გადამოწმდეს ყოველ შემთხვევაში.
სტრუქტურული პრობლემა: აზარტული გადახდები ფილტრირებული კატეგორიაა
საგადახდო ინდუსტრიაში აზარტული თამაშები ცალკე, ზემდგრადად შემოწმებად კატეგორიად არის აღიარებული: პროვაიდერი, რომელიც ამ სეგმენტს ემსახურება, თავად იბადებს დამატებით რისკებს, და ამიტომ მისი შიდა ფილტრები ბევრად უფრო მკაცრია, ვიდრე ჩვეულებრივ ელ-კომერციაში. ქართველი ორგანიზატორისთვის ეს ნიშნავს: კითხვა არაა მხოლოდ ის, „მიიღებს თუ არა პროვაიდერი აზარტულ ბიზნესს“, არამედ ის, რა დოკუმენტური საფუძველი ექნება ამ მიმღებობას. სწორედ აქ ჩნდება ქართული ფენა — და მისი გამართული ფიქსაცია ის არგუმენტია, რომელიც პროვაიდერის რისკის ფილტრს გადის.