სად არის რეგისტრირებული აგენტი საკანონმდებლო ინსტიტუტი და სად არა
ოფშორ სტრუქტურებთან დაკავშირებული „რეგისტრირებული აგენტის“ ცნება ყველგან ერთნაირად არ მუშაობს, და სწორედ ამ განსხვავების გაგება ზოგავს კლიენტს როგორც ფულს, ისე სამართლებრივ რისკს. ზოგიერთ იურისდიქციაში აგენტი კანონით დადგენილი სავალდებულო კავშირია კომპანიასა და სახელმწიფოს შორის: სეიშელის კუნძულებზე, მაგალითად, საერთაშორისო სამეწარმეო კომპანიის (IBC) ჩართვა ფინანსური მომსახურების ავტორიტეტის (FSA) მიერ ლიცენზირებული რეგისტრირებული აგენტის მეშვეობით ხდება, და ბენეფიციარ მფლობელთა რეესტრი სწორედ აგენტის ოფისში, საქართველოს ანლოგიით რეგისტრაციის ადგილზე ინახება. აქ აგენტი არა მარკეტინგული პერსონა, არამედ სტატუტური ფიგურაა: მის გარეშე კომპანია ვერ არსებობს.
საქართველოში ეს ინსტიტუტი არ არსებობს. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონი სხვა მოდელზეა აგებული: მეწარმის რეგისტრაცია სავალდებულოა და მას პირდაპირ ახორციელებს მარეგისტრირებელი ორგანო — როგორც სახელმწიფო, ისე საგადასახადო რეგისტრაციის ჩათვლით (მუხლი 8). შუამავალ-აგენტი კანონით არ ითხოვს: კომპანიის ან/და ინდივიდუალური მეწარმის გაცნობა საჯარო რეესტრის მონაცემებთან ხდება. ეს განსხვავება პრაქტიკულად ნიშნავს, რომ ქართულ სტრუქტურაში „აგენტის“ ფუნქცია მხოლოდ სერვისულია — დოკუმენტაციის მომზადება და წარდგენა — და სამართლებრივი პასუხისმგებლობა შინაარსის სისწორისთვის იმ ორგანოს ეკისრება, რომელსაც მონაცემების შექმნის უფლებამოსილება აქვს, მარეგისტრირებელი ორგანო კი პასუხისმგებელია მხოლოდ რეგისტრირებული მონაცემებისა და მისთვის წარდგენილი დოკუმენტების რეგისტრაციისთვის.