კანონის მიზანი და მოქმედების სფერო
საქართველოს კანონი „ეროვნული მარეგულირებელი ორგანოების შესახებ“ საერთო ჩარჩოს უდებს ქვეყანაში მოქმედი ყოველი ეროვნული მარეგულირებელი ორგანოს სტატუსს, უფლებამოსილებებსა და პასუხისმგებლობას. კანონის მიზანია, შექმნას მყარი სამართლებრივი საფუძველი და სრულყოფილი ინსტიტუციური გარემო ამ ორგანოების სტაბილური ფუნქციონირებისთვის, რათა ეკონომიკის სხვადასხვა სფეროში უზრუნველყოფილი იყოს ლიცენზიის მფლობელთა და მომხმარებელთა ინტერესების დაბალანსება, მომსახურებისა და საქონლის ეფექტიანი ფასწარმოქმნა და მიწოდება. პრაქტიკულად, ეს კანონი მარეგულირებლის ქცევის წესებია: ის განსაზღვრავს, რას შეუძლია მოითხოვოს ყოველმა რეგულირებულმა ბიზნესმა თავისი მარეგულირებელი ორგანოსგან და როგორ გაასაჩივროს მისი გადაწყვეტილება.
კანონის მოქმედება ვრცელდება ყველა ორგანოზე, რომელიც ამ კანონისა და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო და კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტების თანახმად ეროვნული მარეგულირებელი ორგანოა. თავად ეროვნული მარეგულირებელი ორგანო განმარტებულია როგორც სახელმწიფოს მიერ განსაზღვრული სფეროს რეგულაციის მიზნით შექმნილი, სპეციალური უფლებაუნარიანობის მქონე საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, რომელსაც არ ჰყავს სახელმწიფო მაკონტროლებელი ორგანო, რომელიც დამოუკიდებელია სახელმწიფო ორგანოებისგან და მოქმედებს კანონით დადგენილი უფლებამოსილების ფარგლებში. კანონი აგრეთვე განმარტავს არასათანადო ზემოქმედებასა და არასამართლებრივ ჩარევას: ეს არის პირის ქმედება — ზემოქმედება, ჩარევა, ხელის შეშლა ან სხვაგვარი ზეგავლენა ორგანოში მიმდინარე განხილვების შედეგებზე, გადაწყვეტილებების მიღებაზე, თავისუფალ და დამოუკიდებელ მსჯელობაზე ან აპარატის თანამშრომელთა საქმიანობაზე — ისეთი გზით, რომელიც არ შეესაბამება კანონმდებლობას, სარგებლის ან განსაკუთრებული მოპყრობის მიღების მიზნით. კომისიის წევრად კი განმარტებულია პირი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით, სათანადო აქტის საფუძველზე არის დანიშნული ამ ორგანოს წევრად.