სიმდიდრის გადაცემის სამართლებრივი გზები
სიმდიდრის გადაცემის დაგეგმვა სამოქალაქო კანონმდებლობის იმ ინსტრუმენტებზე ამყარებს თავს, რომლებიც ქონების პირებს შორის გადასვლას წესრიგავს. კანონი განასხვავებს სიცოცხლეშივე გადაცემას ჩუქების ხელშეკრულებით და გარდაცვალების შემდეგ გადაცემას — ანდერძით ან კანონით მემკვიდრეობით. თითოეულ გზას თავისი ფორმალური მოთხოვნები და ვადები აქვს, და სწორად არჩეული კომბინაცია განსაზღვრავს, თუ რამდენად დაცული იქნება თქვენი გადაწყვეტილებები და რამდენად გამარტივდება პროცედურა მომავალ მიმღებებთან ან მემკვიდრეებთან მიმართებაში. ქვემოთ ვხსნით, როგორ არეგულირებს სამოქალაქო კოდექსი ჩუქებას, კანონით მემკვიდრეთა რიგებს, ანდერძის შედგენას და სამკვიდროს მიღების ვადას.
ჩუქების ხელშეკრულება და მისი ფორმა
სამოქალაქო კოდექსის 524-ე მუხლის თანახმად, ჩუქების ხელშეკრულებით მჩუქებელი უსასყიდლოდ გადასცემს დასაჩუქრებულს ქონებას საკუთრებად მისი თანხმობით. ამ განმარტებიდან გამომდინარეობს მნიშვნელოვანი დეტალი: გადაცემა უსასყიდლოა, ანუ დასაჩუქრებულს ქონების სანაცვლოდ არაფერი ეკისრება, და ის მისი თანხმობით ხდება — ჩუქება ერთმხრივი ზეწოლა ვერ იქნება.
ხელშეკრულების დადების მომენტი კანონით განსხვავდება ნივთის სახის მიხედვით, რაც განსაზღვრავს, როდის გადადის უფლება მიმღებზე: მოძრავ ნივთზე ჩუქების ხელშეკრულება დადებულად ითვლება ქონების გადაცემის მომენტიდან, ხოლო უძრავ ნივთზე — ხელშეკრულებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან. საჩუქრის დაპირება კანონით წარმოშობს ჩუქების ვალდებულებას მხოლოდ მაშინ, თუ ის წერილობითი ფორმითაა დადებული, ამიტომ მტკიცებულებითი თვალსაზრისით წერილობითი ფორმა დაგეგმვის ეტაპზევე უნდა იქნეს უზრუნველყოფილი.
კანონით მემკვიდრეობა და მემკვიდრეთა რიგები
თუ გარდაცვლილს ანდერძი არ დაუტოვებია, ქონება კანონით მემკვიდრეობით გადაიცემა. სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლი განსაზღვრავს მემკვიდრეთა რიგებს, რომლებშიც მემკვიდრეები თანასწორი უფლებით არიან. პირველ რიგში მემკვიდრეები არიან გარდაცვლილის შვილები, გარდაცვლილის შვილი, რომელიც მისი სიკვდილის შემდეგ დაიბადა, მეუღლე და მშობლები, მათ შორის მშვილებლები. კანონი ამავე რიგში წესს ადგენს შვილიშვილებისთვისაც: ისინი კანონით მემკვიდრეებად ითვლებიან, თუ სამკვიდროს გახსნის დროისათვის ცოცხალი აღარ არის მათი მშობელი, რომელიც მამკვიდრებლის მემკვიდრე უნდა ყოფილიყო, და თანასწორად იღებენ იმ წილს, რომელიც მათ გარდაცვლილ მშობელს ერგებოდა.
შემდეგი რიგები შემდეგნაირად არის აგებული: მეორე რიგში გარდაცვლილის დები და ძმები არიან, ხოლო მათი შვილები — დისწულები და ძმისწულები — მემკვიდრეებად ითვლებიან იმ შემთხვევაში, თუ სამკვიდროს გახსნისას მათი მშობელი უკვე ცოცხალი აღარ იყო და თანასწორად იღებენ იმ წილს, რომელიც მშობელს ერგებოდა. მესამე რიგში ბებია და პაპა არიან — როგორც დედის, ისე მამის მხრიდან — თავიანთი დედ-მამით, თუ სამკვიდროს გახსნისას ბებია და პაპა ცოცხლები აღარ არიან. მეოთხე რიგში ბიძები, დეიდები და მამიდები შედიან, მეხუთე რიგში კი — ბიძაშვილები, დეიდაშვილები და მამიდაშვილები, ხოლო თუ ისინი არ არიან, მაშინ მათი შვილები. ნათესაური კავშირების ეს იერარქია წინასწარ განსაზღვრავს, ვინ და რომელი რიგით მოხვდება მემკვიდრეთა წრეში, რისი გათვალისწინებაც დაგეგმვისას აუცილებელია.