დისტანციური სწავლების კანონიერი განმარტება
უმაღლეს განათლებაში EdTech-პლატფორმის შესაბამისობის სამართლებრივი საფუძველი „უმაღლესი განათლების შესახებ“ კანონის 47-7 მუხლია. ამ ნორმით, დისტანციური სწავლება ითვალისწინებს სასწავლო პროცესის დისტანციური ან ელექტრონული ფორმით ან კომუნიკაციის სხვა საშუალებების გამოყენებით წარმართვას. დისტანციური სწავლება ხორციელდება სინქრონული ან ასინქრონული კომუნიკაციის ფორმით — სინქრონული გულისხმობს ინტერაქციას, როდესაც ინფორმაციის გამგზავნსა და მიმღებს შორის კომუნიკაცია ერთსა და იმავე დროს ხორციელდება, ასინქრონული კი — ინტერაქციას, როდესაც ეს კომუნიკაცია ერთდროულად არ ხდება.
ამ განმარტების გაგება მნიშვნელოვანია, რადგან სწორედ ის განსაზღვრავს, რა ტიპის ციფრული გადაწყვეტილება ჯდება კანონით დაშვებულ ჩარჩოში: როგორც ერთდროულ, ისე გადადებულ ინტერაქციაზე აგებული პლატფორმა თანაბრად ლეგიტიმური ფორმატია.
პრაქტიკულად ეს ორი ფორმატი სხვადასხვა დიზაინურ ამოცანას წყვეტს: სინქრონული ფორმა პირდაპირ გაკვეთილს, ლექციას და რეალურ დროში განხილვას ემსახურება, ასინქრონული კი — ჩაწერილ მასალას, დავალებებს და მოქნილ განრიგს. კანონი ორივეს თანაბრად ცნობს, ამიტომ შესაბამისობის შეფასებისას ფორმატის არჩევანი თავად არ არის რისკი — რისკი მხოლოდ მაშინ ჩნდება, როცა არჩეული პლატფორმა ვერ უზრუნველყოფს სასწავლო პროცესის კანონით მოთხოვნილ ინტერაქტიულ წარმართვას.
შესაბამისობის შეფასებაში ასევე შედის გამართულობის კრიტერიუმი: კანონი დაწესებულებას პლატფორმის არა მხოლოდ შერჩევას, არამედ მის გამართულად გამოყენებასაც ავალდებულებს — ანუ ტექნიკური მხარდაჭერის, გამოყენების უნარისა და პროცესის უწყვეტობის პასუხისმგებლობა გამართულობის სტანდარტში ჯდება.
სწორედ ამ ორი ვალდებულების — შერჩევისა და გამართული გამოყენების — ერთად შესრულება ქმნის სრულ შესაბამისობას კანონის თვალსაზრისით, და ამ ორივე ელემენტის დოკუმენტირება გადაწყვეტილების დასაბუთების საფუძველია.