დისტანციური სწავლების კანონიერი განმარტება
უმაღლეს განათლებაში EdTech-პლატფორმის შესაბამისობის სამართლებრივი საფუძველი „უმაღლესი განათლების შესახებ“ კანონის 47-7 მუხლია. ამ ნორმით, დისტანციური სწავლება ითვალისწინებს სასწავლო პროცესის დისტანციური ან ელექტრონული ფორმით ან კომუნიკაციის სხვა საშუალებების გამოყენებით წარმართვას. დისტანციური სწავლება ხორციელდება სინქრონული ან ასინქრონული კომუნიკაციის ფორმით — სინქრონული გულისხმობს ინტერაქციას, როდესაც ინფორმაციის გამგზავნსა და მიმღებს შორის კომუნიკაცია ერთსა და იმავე დროს ხორციელდება, ასინქრონული კი — ინტერაქციას, როდესაც ეს კომუნიკაცია ერთდროულად არ ხდება.
ამ განმარტების გაგება მნიშვნელოვანია, რადგან სწორედ ის განსაზღვრავს, რა ტიპის ციფრული გადაწყვეტილება ჯდება კანონით დაშვებულ ჩარჩოში: როგორც ერთდროულ, ისე გადადებულ ინტერაქციაზე აგებული პლატფორმა თანაბრად ლეგიტიმური ფორმატია.
პრაქტიკულად ეს ორი ფორმატი სხვადასხვა დიზაინურ ამოცანას წყვეტს: სინქრონული ფორმა პირდაპირ გაკვეთილს, ლექციას და რეალურ დროში განხილვას ემსახურება, ასინქრონული კი — ჩაწერილ მასალას, დავალებებს და მოქნილ განრიგს. კანონი ორივეს თანაბრად ცნობს, ამიტომ შესაბამისობის შეფასებისას ფორმატის არჩევანი თავად არ არის რისკი — რისკი მხოლოდ მაშინ ჩნდება, როცა არჩეული პლატფორმა ვერ უზრუნველყოფს სასწავლო პროცესის კანონით მოთხოვნილ ინტერაქტიულ წარმართვას.
შესაბამისობის შეფასებაში ასევე შედის გამართულობის კრიტერიუმი: კანონი დაწესებულებას პლატფორმის არა მხოლოდ შერჩევას, არამედ მის გამართულად გამოყენებასაც ავალდებულებს — ანუ ტექნიკური მხარდაჭერის, გამოყენების უნარისა და პროცესის უწყვეტობის პასუხისმგებლობა გამართულობის სტანდარტში ჯდება.
სწორედ ამ ორი ვალდებულების — შერჩევისა და გამართული გამოყენების — ერთად შესრულება ქმნის სრულ შესაბამისობას კანონის თვალსაზრისით, და ამ ორივე ელემენტის დოკუმენტირება გადაწყვეტილების დასაბუთების საფუძველია.
პლატფორმის შერჩევის ვალდებულება და ინტერაქტიურობა
კანონი პლატფორმის საკითხს დაწესებულების ვალდებულებად აყალიბებს: დისტანციური სწავლების განხორციელების მიზნით უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება უზრუნველყოფს დისტანციური სწავლების აპლიკაციის ან პლატფორმის შერჩევასა და გამართულად გამოყენებას, რომლის საშუალებითაც შესაძლებელი იქნება სასწავლო პროცესის ინტერაქტიულად წარმართვა.
აქ ორი დეტალია გადამწყვეტი: შერჩევა და გამართულად გამოყენება დაწესებულების მოვალეობაა — ანუ პასუხისმგებლობა ტექნოლოგიურ არჩევანზეც მას ეკისრება; ხოლო კანონიერი სტანდარტი „ინტერაქტიულობაა“ — პლატფორმამ სასწავლო პროცესის ორმხრივი წარმართვა უნდა შეძლოს, ერთჯერადი კონტენტის მიწოდება კი ამ მოთხოვნას ვერ აკმაყოფილებს.
ხელმისაწვდომობა — ინსტრუქცია და ვიდეოგზამკვლევი
დისტანციური სწავლების ხელმისაწვდომობის უზრუნველსაყოფად უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება შეიმუშავებს შერჩეული აპლიკაციის ან პლატფორმის გამოყენების ინსტრუქციას ან ვიდეოგზამკვლევს და უზრუნველყოფს სტუდენტებისა და პერსონალისთვის მის გაცნობას.
ეს ნორმა EdTech-მომწოდებლისთვის პრაქტიკულ კონტრაქტულ საკითხად ითარგმნება: პროდუქტი ისე უნდა იყოს აწყობილი, რომ მისი გამოყენების ინსტრუქცია და ვიდეოგზამკვლევი რეალურად შეიქმნას და ყველა მომხმარებელს მიუღწეველი არ დარჩეს.