დისტანციური სწავლების სამართლებრივი ბაზა საჯარო სკოლაში
საგანმანათლებლო აპლიკაციების შესაბამისობა საჯარო-სასკოლო დონეზე „ზოგადი განათლების შესახებ“ კანონის 6-1 მუხლით განისაზღვრება. ამ ნორმით, დისტანციური სწავლება ითვალისწინებს სასწავლო პროცესის დისტანციური ან ელექტრონული ფორმით ან კომუნიკაციის სხვა საშუალებების გამოყენებით წარმართვას და ხორციელდება სინქრონული ან ასინქრონული კომუნიკაციის ფორმით — ისევე როგორც ეს ცნება კანონის მე-2 მუხლშია განმარტებული.
ამრიგად, საგანმანათლებლო აპლიკაციის კანონიერი საყრდენი სკოლის დონეზე სწორედ ეს ჩარჩოა: აპლიკაცია სასწავლო პროცესის დისტანციური წარმართვის ინსტრუმენტია და მისი შესაბამისობა იმით ფასდება, რამდენად შეესაბამება იგი კანონით დადგენილ ფორმატს და მოთხოვნებს.
პროგრამული მოთხოვნები
კანონი 6-1 მუხლის მე-3 პუნქტით განსაზღვრავს, რომ დისტანციური სწავლების პროგრამა აგებულია ზოგადსაგანმანათლებლო პროგრამისთვის ან ეროვნული სასწავლო გეგმით გათვალისწინებული საგნისთვის ან საგნობრივი ჯგუფისთვის საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნების შესაბამისად.
პრაქტიკულად ეს ნიშნავს: აპლიკაცია თავისუფალი ფორმატით კი არა, ზოგადსაგანმანათლებლო პროგრამისა და ეროვნული სასწავლო გეგმის მოთხოვნებზე დაყრდნობით უნდა აგებდეს შინაარსს — საგნების, საგნობრივი ჯგუფებისა და სასწავლო შედეგების შესაბამისად.
საგნობრივი ჯგუფის მოთხოვნა განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ინტეგრირებული საგნებისა და პროექტზე დაყრდნობილი სწავლებისთვის: აპლიკაციამ უნდა შეძლოს არა მხოლოდ ცალკეული საგნის, არამედ ჯგუფური ფორმატის მოთხოვნების ასახვაც, რადგან კანონი სწორედ ამ ორ ერთეულზე აგებს დისტანციური პროგრამის კანონიერებას.
დაგეგმვისას ასევე გახსოვდეთ, რომ ციფრული ფორმატი არ ცვლის სავალდებულო განათლების არსს: დაწყებითი და საბაზო განათლების მიღება სავალდებულოა და ეს მოთხოვნა დისტანციურ რეჟიმშიც მოქმედებს — შესაბამისად, აპლიკაცია სავალდებულო ეტაპების სრულფასოვან დაფარვას უნდა უზრუნველყოფდეს.
საშინაო დავალებების, შეფასების და მოსწავლის მონაწილეობის ფიქსაცია აპლიკაციაში სწორედ ამ სავალდებულობის დასადასტურებელი ფუნქცია ასრულებს, ამიტომ მისი ტექნიკური საიმედოობა კანონიერების კომპონენტია.
გადაწყვეტილება დისტანციურ რეჟიმზე — ადმინისტრაციული აქტი
მნიშვნელოვანი დეტალია ის, თუ ვინ წყვეტს დისტანციურ რეჟიმზე გადასვლას: ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულებებში დისტანციური სწავლების დაშვებისა და განხორციელების პერიოდის, აგრეთვე იმ დაწესებულების თაობაზე, რომელმაც ზოგადი განათლების მისაწოდებლად დისტანციური სწავლება უნდა გამოიყენოს, გადაწყვეტილებას იღებს მინისტრი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით.
ეს ნიშნავს, რომ დისტანციური სწავლება სკოლის თვითნებური გადაწყვეტილება არ არის — იგი ცალკეული ადმინისტრაციული აქტით დგება, და აპლიკაციის გამოყენებაც ამ აქტის ფარგლებში უნდა იყოს დაგეგმილი.