ეროვნული ბანკის ზედამხედველობის მანდატი
ინვესტიციების მართვის ხელშეკრულებები საქართველოში სპეციალურ სარეგულირო გარემოში არსებობს: „საინვესტიციო ფონდების შესახებ“ საქართველოს კანონის 52-4 მუხლი საინვესტიციო ფონდსა და აქტივების მმართველ კომპანიაზე ზედამხედველობას საქართველოს ეროვნულ ბანკს აკისრებს. ეს ნიშნავს, რომ ინვესტორთან დადებული მართვის ხელშეკრულების რეალიზება მჭიდრო კავშირშია სახელმწიფო რეგულატორის მუდმივ მონიტორინგთან. ეროვნული ბანკი ამავე ნორმით უფლებამოსილია ზედამხედველობა გაუწიოს საინვესტიციო ფონდის საქმიანობას, განახორციელოს საქართველოში დაფუძნებული ფონდის ავტორიზაცია ან რეგისტრაცია, აღიაროს უცხოური საინვესტიციო ფონდი, აგრეთვე ფონდს გაუუქმოს ავტორიზაცია, რეგისტრაცია ან აღიარება. ზედამხედველობა ითვალისწინებს ფონდის შემოწმებასა და რეგულირებას, მისთვის წერილობითი მითითებების გაცემას, დამატებითი მოთხოვნების, შეზღუდვებისა და სანქციების დაწესებას. ამრიგად, მართვის ხელშეკრულებით განსაზღვრული ურთიერთობები ყოველთვის რეგულატორის კონტროლის ქვეშ იმყოფება: თუ მმართველი კომპანია არღვევს კანონს ან რეგულატორის მოთხოვნებს, ინვესტორს შეუძლია იმოტივებოს მიმართვა ეროვნული ბანკისადმი, რომელიც უფლებამოსილია როგორც წერილობითი მითითება გასცეს, ისე შეზღუდვა ან სანქცია დააწესოს. ასეთი სისტემა ქმნის დამატებით დაცვის ფენას, რომელიც ცალკე აღებული ხელშეკრულების პირობებზე მეტს იძლევა.
აქტივების მმართველი კომპანიის ლიცენზირება და რეგულისრება
იმავე ნორმის თანახმად, ეროვნული ბანკი ზედამხედველობას გაუწევს აქტივების მმართველი კომპანიის საქმიანობას, განახორციელებს საქართველოში დაფუძნებული აქტივების მმართველი კომპანიის ლიცენზირებას ან რეგისტრაციას, აღიარებს უცხოურ აქტივების მმართველ კომპანიას, აგრეთვე აქტივების მმართველ კომპანიას ჩამოართმევს ლიცენზიას, გააუქმებს რეგისტრაციას ან აღიარებას. აქტივების მმართველი კომპანიის შემოწმება-რეგულირება, წერილობითი მითითებების გაცემა და დამატებითი მოთხოვნების, შეზღუდვებისა და სანქციების დაწესებაც ასევე ზედამხედველობის შემადგენლობაშია. ინვესტორისთვის ეს იმას ნიშნავს, რომ მართვის ხელშეკრულების კონტრაგენტი მხოლოდ ის კომპანია შეიძლება იყოს, რომელსაც რეგულატორის მიერ გაცემული შესაბამისი სტატუსი აქვს, და ამ სტატუსის დაკარგვა ხელშეკრულებით ნაკისრევ მომსახურებაზე პირდაპირ აისახება. აქვე არის საქართველოში დაფუძნებულ და უცხოურ კომპანიებს შორის განსხვავებაც: პირველისთვის საქმე ეხება ლიცენზირებას ან რეგისტრაციას, მეორისთვის — აღიარებას. ხელშეკრულების დადებამდე ამ სტატუსის გადამოწმება ინვესტორის ინტერესშია, რადგან უსტატუსო მმართველის მიმართ მართვის მომსახურების მიღება რისკს ქმნის.