წყალსამეურნეო და წყალდამცავი ნაგებობის დაზიანება (მუხლი 61)

რას ეხება 61-ე მუხლი

საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 61-ე მუხლი ორ ალტერნატიულ ქმედებას მოიცავს: წყალსამეურნეო და წყალდამცავი ნაგებობებისა და მოწყობილობების დაზიანებას, აგრეთვე მათი ექსპლუატაციის წესების დარღვევას. ეს ორი ერთმანეთს არ საჭიროებს — პასუხისმგებლობისთვის მათგან ერთ-ერთის დადგენაც საკმარისია.

განსხვავება არსებითია. პირველი ქმედება ფიზიკურ ზემოქმედებას გულისხმობს ნაგებობაზე ან მოწყობილობაზე — მის დაზიანებას. მეორე იმ წესების დარღვევას ეხება, რომლითაც ასეთი ობიექტი უნდა ექსპლუატირდებოდეს, და მისი დადგენა ხილული დაზიანების გარეშეც შეიძლება. სწორედ ამიტომ, ოქმის წაკითხვისას პირველი კითხვა ისაა, ამ ორიდან რომელი ქმედება გედავებათ და რომელი მტკიცებულებით.

თავად მუხლი არ ჩამოთვლის, რომელი ობიექტები მიეკუთვნება წყალსამეურნეო ან წყალდამცავ ნაგებობებსა და მოწყობილობებს, და არ განსაზღვრავს მათი ექსპლუატაციის წესებს. ეს საკითხები სხვა კანონმდებლობით რეგულირდება, არა ამ ნორმით. ამიტომ საქმეში ორივე ელემენტი ცალკე უნდა დადასტურდეს: ის, რომ ობიექტი ამ კატეგორიას მიეკუთვნება, და ის, რომ ქმედება ნამდვილად მოხდა.

რას ითვალისწინებს კანონი

61-ე მუხლი ორ სანქციას ადგენს:

• ნაგებობებისა და მოწყობილობების დაზიანება ან მათი ექსპლუატაციის წესების დარღვევა — გამოიწვევს დაჯარიმებას 100-დან 200 ლარამდე;
• იგივე ქმედება, ჩადენილი განმეორებით — გამოიწვევს დაჯარიმებას 150-დან 250 ლარამდე.

ორივე შემთხვევაში კანონი დიაპაზონს ადგენს და არა ერთ ფიქსირებულ თანხას. ამას ორი შედეგი აქვს. პირველი: ჯარიმის კონკრეტული ოდენობა ამ დიაპაზონის ფარგლებში საქმის განმხილველი ორგანოს გადასაწყვეტია, ამიტომ ის, თუ როგორ არის საქმეში აღწერილი გარემოებები, თანხაზე პირდაპირ აისახება. მეორე: განმეორებითობის დადგენა დიაპაზონის ორივე — ქვედა და ზედა — ზღვარს ზრდის, ანუ განმეორებით ჩადენილ ქმედებაზე კანონი უფრო მაღალი ქვედა ზღვრიდან იწყებს. თავად მუხლი არ ჩამოთვლის კრიტერიუმებს, რომელთა მიხედვითაც დიაპაზონში კონკრეტული თანხა უნდა შეირჩეს. მუხლის მოქმედი რედაქცია 2000 წლის 14 ივნისის №380 კანონით ჩამოყალიბდა.