კანონის რეგულირების სფერო
საგზაო სამართლის საფუძველი საგზაო მოძრაობის შესახებ კანონია, რომელიც განსაზღვრავს საქართველოს ტერიტორიაზე საგზაო მოძრაობის ორგანიზებისა და უსაფრთხოების უზრუნველყოფის სამართლებრივ საფუძვლებს, სახელმწიფო პოლიტიკის ძირითად მიმართულებებს, სახელმწიფო ხელისუფლების ორგანოების უფლება-მოვალეობებს, საგზაო მოძრაობის წესებსა და პირობებს, საგზაო ნიშნებსა და საგზაო მონიშვნებს, მონაწილეთა უფლება-მოვალეობებს, მართვის უფლების მინიჭებისა და სატრანსპორტო საშუალების რეგისტრაციის ზოგად მოთხოვნებს. კანონის მოქმედება ვრცელდება საქართველოს მოქალაქეზე, აგრეთვე უცხო ქვეყნის მოქალაქესა და მოქალაქეობის არმქონე პირზე, რომლებიც საქართველოს ტერიტორიაზე საგზაო მოძრაობაში მონაწილეობენ, და საერთაშორისო მოძრაობაში მყოფ სატრანსპორტო საშუალებაზეც — თუ საერთაშორისო ხელშეკრულებით ან შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. ამავე დროს კანონი ზუსტად განსაზღვრავს, რა არ მიიჩნევა საგზაო მოძრაობად: მოძრაობა გზაზე, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს გადაწყვეტილებით სპორტული ან მასობრივი ღონისძიებისთვის დროებით დახურულია, და მოძრაობა საგზაო მოძრაობისთვის მუდმივად დახურულ ტერიტორიაზე, რომელიც სპორტული ღონისძიებებისთვის არის განკუთვნილი.
კანონის დანართები
კანონს აქვს ხუთი დანართი, რომლებიც მისი განუყოფელი ნაწილია: საგზაო ნიშნები; საგზაო მონიშვნა; სატრანსპორტო საშუალებებზე დასამაგრებელი საცნობი ნიშნები; შუქნიშნის ტიპები; და სატრანსპორტო საშუალების მართვის მოწმობისთვის მინიჭებულ ქულათა რაოდენობის შემცირების ცხრილი. დანართების არსებობა ნიშნავს, რომ მოძრაობის ყოველდღიური წესების დიდი ნაწილი არა კანონის ტექსტში, არამედ მის ტექნიკურ დეტალიზაციაშია — ნიშნების ფორმებიდან ქულების აღწერამდე.
უსაფრთხოების უზრუნველყოფის საშუალებები
საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის საშუალებებია: საავტომობილო, მიწისზედა ელექტროტრანსპორტისა და საგზაო მეურნეობის საქმიანობის რეგულირება; საგზაო მოძრაობის ორგანიზება; უსაფრთხოების ღონისძიებათა მატერიალური და ფინანსური უზრუნველყოფა; პირის მიერ უსაფრთხოების წესებისა და მოთხოვნების შესწავლის ორგანიზება; სამედიცინო უზრუნველყოფის ღონისძიებათა კომპლექსის შემუშავება; სატრანსპორტო საშუალებისა და დაკავშირებული პროდუქციის სერტიფიცირება; და წესების, სტანდარტების, ტექნიკური ნორმების შემუშავება და მათ შესრულებაზე სახელმწიფო ზედამხედველობა და კონტროლი. ეს ჩამონათვალი აჩვენებს, რომ უსაფრთხოება არ არის მხოლოდ მძღოლის პირადი საქმე — იგი სისტემური ფუნქციაა, რომელიც ინფრასტრუქტურიდან სერტიფიცირებამდე ვრცელდება.
ტექნიკური მდგომარეობა და პასუხისმგებლობა
საგზაო მოძრაობის მონაწილის მიერ სატრანსპორტო საშუალების ტექნიკური მდგომარეობა უნდა უზრუნველყოფდეს საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოებას, ხოლო ტექნიკური გამართულობისთვის პასუხისმგებელია სატრანსპორტო საშუალების მესაკუთრე ან ის პირი, რომელიც მის ექსპლუატაციას ახორციელებს. მძღოლი ვალდებულია მგზავრობის დაწყებამდე შეამოწმოს და მგზავრობისას უზრუნველყოს ტექნიკური გამართულობა. მძღოლს ეკრძალება მოძრაობა მუშა სამუხრუჭო სისტემის, საჭის მექანიზმის ან მისაბმელი მოწყობილობის გაუმართაობისას, აგრეთვე ბნელ დროს ჩამქრალი ახლო და შორი განათებით ან უკანა საგაბარიტო სინათლეებით იმ გზაზე, სადაც ხელოვნური განათება არ არის ან ხილვადობა არასაკმარისია. სხვაგვარი გაუმართაობის წარმოქმნისას მძღოლი ვალდებულია იგი ადგილზე აღმოფხვრას, ხოლო თუ შეუძლებელია — სიფრთხილის ზომებით საშუალება სადგომში ან სარემონტო ადგილზე გადაიყვანოს.

