შრომის შინაგანაწესი და მისი როლი
დისციპლინური პასუხისმგებლობის საფუძველი ხშირად შრომის შინაგანაწესია: დამსაქმებელს უფლება აქვს, დაადგინოს შრომის შინაგანაწესი და იგი ვალდებულია დასაქმებულს გააცნოს. ეს წერილობითი დოკუმენტია, რომლითაც შეიძლება განისაზღვროს სამუშაო კვირისა და სამუშაო დღის ხანგრძლივობა, დასვენების დრო, ანაზღაურების გაცემის დრო, ადგილი და წესი, ანაზღაურებადი და არაანაზღაურებადი შვებულების წესები, შრომის პირობების დაცვა, წახალისებისა და პასუხისმგებლობის სახეები და გამოყენების წესები, აგრეთვე განცხადებისა და საჩივრის განხილვის წესი. სამუშაოს სპეციფიკის მიხედვით შესაძლებელია სპეციალური წესების დადგენაც.
კანონი აქ გარკვეულ საზღვრებსაც აწყობს: დამსაქმებელი ვალდებულია უზრუნველყოს დასაქმებულთა თანაბარი მოპყრობის პრინციპი და ამკრძალავი დებულებები ასახოს შინაგანაწესსა და სხვა დოკუმენტებში; ხელი უნდა შეუწყოს შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა უფლებების რეალიზებას; ხოლო შინაგანაწესის ის დებულება, რომელიც კანონს, ინდივიდუალურ ან კოლექტიურ შრომით ხელშეკრულებას ეწინააღმდეგება, ბათილია.