ნარდობის ხელშეკრულების ცნება და მხარეთა მოვალეობები
სამუშაო მოცულობასთან დაკავშირებული დავები სამშენებლო პრაქტიკაში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ნარდობის (მენარდობის) ხელშეკრულების ნორმებით წყდება. 629-ე მუხლის თანახმად, ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური. ეს განსაზღვრება საფუძველს ქმნის ყველა იმ დავისთვის, რომელიც ეხება იმას, რა მოცულობის სამუშაო იყო შეთანხმებული, რა შედიოდა საზღაურში და ვინ აგებს პასუხს გადახარჯვებზე.
იგივე მუხლი განსაზღვრავს ორ მნიშვნელოვან წესს. პირველი: თუ ნარდობა ითვალისწინებს რაიმე ნაკეთობის დამზადებას და მენარდე მას ამზადებს თავის მიერ შეძენილი მასალით, იგი შემკვეთს გადასცემს საკუთრებას დამზადებულ ნაკეთობაზე, ხოლო გვაროვნული ნივთის შემთხვევაში გამოიყენება ნასყიდობის წესები. მეორე: ნარდობასთან დაკავშირებული ხარჯთაღრიცხვის შედგენა არ ანაზღაურდება, თუ შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. აქედან პრაქტიკული დასკვნა: თუ შემკვეთს სურს დოკუმენტურად ეხელმძღვანელოს სამუშაოს მოცულობის ცვლილებებს, ხარჯთაღრიცხვის ანაზღაურების ვალდებულება ხელშეკრულებით უნდა იყოს პირდაპირ გათვალისწინებული, წინააღმდეგ შემთხვევაშდ მისი შედგენის ხარჯი მენარდის რისკად რჩება.
ანაზღაურებაზე შეთანხმების წესები
630-ე მუხლი პასუხობს კითხვაზე, რა ხდება მაშინ, როცა მხარეები ანაზღაურების ოდენობას ცალსახად არ თქმავენ. კანონის თანახმად, ანაზღაურება უსიტყვოდაც ითვლება შეთანხმებულად, თუ გარემოებების მიხედვით ნარდობა მხოლოდ ანაზღაურებითაა მოსალოდნელი — ანუ თუ ასეთი სამუშაოს შესრულება უსასყიდლოდ წარმოუდგენელია, თანხის განსაზღვრის გარეშეც კი ხელშეკრულება ანაზღაურებით მოქმედებს.
თუ ანაზღაურების ოდენობა შეთანხმებული არ არის, ტარიფის არსებობისას შეთანხმებულად მიიჩნევა სატარიფო განაკვეთი, ხოლო თუ ტარიფები არ არსებობს — ჩვეულებრივი ანაზღაურება. დავის პრაქტიკული მნიშვნელობა ცხადია: როცა კონტრაქტორი მოითხოვს დამატებით გადახდას იმ სამუშაოებზე, რომლებიც თავდაპირველ შეთანხმებაში არ ფიგურირებდა, სასამართლო ჯერ ადგენს, იყო თუ არა ოდენობა შეთანხმებული, შემდეგ კი — არსებობს თუ არა ტარიფი, და მხოლოდ ამის შემდეგ მიმართავს ჩვეულებრივი ანაზღაურების სამართლებრივ სტანდარტს. ამიტომ მოცულობითი ცვლილებების ყოველი ეპიზოდი წერილობითი ფორმით დაფიქსირება ყოველთვის უკეთესი სტრატეგიაა, ვიდრე კანონის ამბოვანი ნორმებზე მინდობა.
მიახლოებითი ხარჯთაღრიცხვის გადაჭარბების შედეგები
631-ე მუხლი აწესრიგებს ერთ-ერთ ყველაზე ხშირ სადავო სიტუაციას — რა ხდება, როცა რეალური ხარჯები მიახლოებით ხარჯთაღრიცხვას მნიშვნელოვნად აჭარბებს. წესი მენარდისთვის მკაცრია: თუ მენარდე ხარჯთაღრიცხვას მნიშვნელოვნად გადააჭარბებს, მას შეუძლია მოითხოვოს მხოლოდ შეთანხმებული საზღაური, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა გადახარჯვების წინასწარ გათვალისწინება შეუძლებელი იყო. ანუ ზოგადი წესით გადაჭარბების რისკი მენარდეს ეკისრება.
გამონაკლისის გამოყენებისთვის კანონი განსაზღვრავს პროცედურულ ვალდებულებასაც: მიახლოებითი ხარჯთაღრიცხვის ისეთი გაზრდის შესახებ, რომლის გათვალისწინებაც შეუძლებელი იყო ხელშეკრულების დადებისას, მენარდემ დაუყოვნებლივ უნდა შეატყობინოს შემკვეთს. თუ შემკვეთი წყვეტს ხელშეკრულებას ხარჯთაღრიცხვის გაზრდის გამო, ის ვალდებულია აანაზღაუროს შესრულებული სამუშაო მიახლოებითი ხარჯთაღრიცხვის მიხედვით. ეს ნიშნავს, რომ დროული და დასაბუთებული შეტყობინება მენარდეს ინტერესებს იცავს ორივე სცენარში: როცა შემკვეთი უარს იტყვის ზრდაზე და ხელშეკრულებას წყვეტს, შესრულებული ნაწილის ანაზღაურება მაინც ხარჯთაღრიცხვით იქნება განსაზღვრული.