არქიტექტორის, დიზაინერის ან ინჟინრი-კონსულტანტის მომსახურება სამართლებრივად ორ ჩარჩოს შორისაა. ერთი მხრივ, ეს შრომის შედეგია — ნარდობის ხელშეკრულების სახით: ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური. მეორე მხრივ, ეს მომსახურებაა — დავალების ხელშეკრულების სახით: დავალების ხელშეკრულებით რწმუნებული ვალდებულია შეასრულოს მისთვის დავალებული ერთი ან რამდენიმე მოქმედება მარწმუნებლის სახელითა და ხარჯზე.
პრაქტიკაში დიზაინ-პროფესიონალის ხელშეკრულება ხშირად ორივე ელემენტს შეიცავს: შედეგის მიწოდებას (ნახატი, პროექტი, დოკუმენტაცია) და პროცესის წარმოებას (კონსულტაცია, კოორდინაცია, ზედამხედველობა). პასუხისმგებლობის სწორი მოდელი სწორედ ამ გამიჯვნაზე აგებულია — და ხელშეკრულების დრაფტინგისას ამ გამიჯვნის განსაზღვრა პირველი ნაბიჯია.
პირადი შესრულება და გადანდობა
დავალების ხელშეკრულების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წესი პირადი შესრულების მოთხოვნაა: რწმუნებულმა დავალება პირადად უნდა შეასრულოს, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მას ნება დართეს გადაენდო იგი მესამე პირისათვის, ანდა იძულებულია ასე მოიქცეს შექმნილი გარემოებების გამო. დაშვებულია დამხმარე პირთა ჩართვა. დიზაინ-პროფესიონალის შემთხვევაში ეს ნიშნავს, რომ კლიენტი კონკრეტულ პროფესიონალს ირჩევს — და შეუძლებელია უნებართვოდ სხვას გადასცეს საქმე.
გადანდობის ნებართვის შემთხვევაშიც პასუხისმგებლობა სრულად არ ქრება: თუ ნებადართულია დავალების გადანდობა მესამე პირისათვის, მაშინ რწმუნებული პასუხს აგებს მხოლოდ იმ ბრალისათვის, რომელიც მას მიუძღვის გადანდობისას და ამ პირის შერჩევაში. ანუ შემსრულებლის არჩევანი იმ ზომის პასუხისმგებლობად რჩება, რომელიც მისი კვალიფიკაციის შესაბამისია.