თევზჭერის სალიცენზიო რეჟიმი
თევზჭერა საქართველოში სახელმწიფო რესურსით სარგებლობის სახით არის აღიარებული, და ამის გამო „ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ“ კანონი მას სარგებლობის ლიცენზიების ნუსხაში ათავსებს: გათვალისწინებულია თევზჭერის ლიცენზია. უნდა ითქვას პირდაპირ: ველური თევზის რესურსების ათვისების დეტალური წესები — სეზონები, აკრძალული ადგილები, ინსტრუმენტები — ცალკე სექტორული კანონმდებლობით რეგულირდება; ამ გვერდის საფუძველს კი სწორედ სალიცენზიო-სანებართვო ინსტრუმენტები წარმოადგენს.
თევზჭერის ლიცენზია სარგებლობის ლიცენზიათა ოჯახს მიეკუთვნება — იმავე ნუსხაში არიან სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვების, მიწისქვეშა სივრცის გამოყენების, ნავთობ-გაზის, სამონადირეო მეურნეობისა და სხვა ლიცენზიები. ეს მიკუთვნება პრაქტიკულ შედეგს ატარებს: სარგებლობის ლიცენზიების გაცემა აუქციონის წესით ხდება, კანონით გათვალისწინებული გამონაკლისების გარდა, და აუქციონის ზოგადი წესები თევზჭერასაც ვრცელდება.
აკვაკულტურის ნებართვები
თევზის ხელოვნურ გამრავლებაზე გადასვლა სხვა ინსტრუმენტებით რეგულირდება: ნებართვათა ნუსხაში გათვალისწინებულია აკვაკულტურის ნებართვა და ექსტენსიური აკვაკულტურის ნებართვა. განსხვავება აქ არსებითია: ლიცენზია ველური რესურსით სარგებლობას აწესრიგებს, ნებართვა კი — საქმიანობას. ამიტომ პროექტის კვალიფიკაცია იწყება კითხვით: გეგმავს თუ არა მომავალი ოპერატორი ბუნებრივ წყალსატევში არსებული რესურსის ათვისებას, თუ ხელოვნურ პირობებში მის გამოყვანას.
აკვაკულტურის ორივე სახე ცალკე პოზიციად არის მოცემული ნუსხაში — ინტენსიური და ექსტენსიური მიდგომებისთვის სხვადასხვა სანებართვო გზა გათვალისწინებული. აღსანიშნავია ასევე, რომ ნუსხაში შეტანილია ინტეგრირებული გარემოსდაცვითი ნებართვა, რომელიც ამოქმედდება 2026 წლის 1 სექტემბრიდან — საწარმოო საქმიანობის გარემოსდაცვით განზომილებაზე მიმართული ინსტრუმენტი.