„ევროკავშირის კომპანია აზარტული ოპერაციებისთვის“ — ეს ფრაზა ბაზარზე ორი განსხვავებული რამის აღსანიშნავად გამოიყენება, და მათი ერთმანეთისგან გამიჯვნა ამ გვერდის მთავარი ამოცანაა. პირველი — მითი: თითქოს არსებობს „ევროპული აზარტული ლიცენზია“, რომელიც ერთხელ აღებული მთელ კავშირში მუშაობს. ევროპული კომისიის საკუთარი ფორმულირებით, ეს ასე არ არის: აზარტული მომსახურების სფეროში სექტორული EU კანონმდებლობა არ არსებობს, და წევრი სახელმწიფოები თავისუფლები არიან საკუთარი აზარტული რეჟიმის მოსაწყობად. მეორე — რეალობა: კომპანია, რომელიც EU-ს წევრ სახელმწიფოში რეგისტრირდება და იმ სახელმწიფოს ეროვნული რეჟიმით ლიცენზირდება. ეს გვერდი სწორედ მეორეს ეხება: როგორ ირჩევა წევრი სახელმწიფო, რას იძლევა მისი ლიცენზია და რას ნიშნავს ეს ქართული ჯგუფისთვის.
ორი ოფიციალური ციტატა ამ გვერდის კიდეზეა ამოღებული და მათზეა აგებული ყველაფერი. კომისია: აზარტული მომსახურებების დარგში სექტორული EU კანონმდებლობა არ არსებობს; და EU სამართალი არც ერთ სისტემას არ ანიჭებს უპირატესობას სხვებთან შედარებით. ესტონეთის საგადასახადო და ტამოჟნის სამსახური (EMTA): EEA სახელმწიფოს ლიცენზია არ გაძლევს უფლებას აზარტული თამაშების შეთავაზებისა ესტონეთში — და პირიქით. ანუ ურთიერთაღიარება არ მუშაობს: ერთი წევრი სახელმწიფოს ლიცენზია მეორეში არაფერს ნიშნავს. აქედან გამომდინარე, „EU კომპანიის“ აზარტულ ბიზნესში ყველაფერი იწყება კითხვით: რომელი წევრი სახელმწიფო?
წევრი სახელმწიფოს შერჩევის კრიტერიუმები
კომისიის მიერ დადასტურებული სურათი ასეთია: წევრი სახელმწიფოების მზარდი რიცხვი შექმნის ლიცენზირების სისტემებს, სადაც ერთზე მეტი ოპერატორი მუშაობს; ნაწილი მონოპოლიას ინარჩუნებს; და EU სამართალი არც ერთ მიდგომას არ ანიჭებს უპირატესობას. წევრი სახელმწიფოს შერჩევა ამიტომ კონკრეტული რეჟიმების შედარებაა ხუთი პარამეტრით: საწევრო მოთხოვნები (ვის შეუძლია განაცხადის წარდგენა), კაპიტალის მინიმუმები, საფასურები, საქმიანობის შეზღუდვები (მაგალითად, „მხოლოდ აზარტული საქმიანობის“ წესები) და ბაზარზე წვდომის პირობები. ამ გვერდზე ორი ოფიციალურად დათვლადი საყრდენი გაქვთ — მალტა და ესტონეთი — და მათი შედარება ზუსტად აჩვენებს, რამდენად განსხვავდება წევრები ერთმანეთისგან.