„ევროკავშირის კომპანია აზარტული ოპერაციებისთვის“ — ეს ფრაზა ბაზარზე ორი განსხვავებული რამის აღსანიშნავად გამოიყენება, და მათი ერთმანეთისგან გამიჯვნა ამ გვერდის მთავარი ამოცანაა. პირველი — მითი: თითქოს არსებობს „ევროპული აზარტული ლიცენზია“, რომელიც ერთხელ აღებული მთელ კავშირში მუშაობს. ევროპული კომისიის საკუთარი ფორმულირებით, ეს ასე არ არის: აზარტული მომსახურების სფეროში სექტორული EU კანონმდებლობა არ არსებობს, და წევრი სახელმწიფოები თავისუფლები არიან საკუთარი აზარტული რეჟიმის მოსაწყობად. მეორე — რეალობა: კომპანია, რომელიც EU-ს წევრ სახელმწიფოში რეგისტრირდება და იმ სახელმწიფოს ეროვნული რეჟიმით ლიცენზირდება. ეს გვერდი სწორედ მეორეს ეხება: როგორ ირჩევა წევრი სახელმწიფო, რას იძლევა მისი ლიცენზია და რას ნიშნავს ეს ქართული ჯგუფისთვის.
ორი ოფიციალური ციტატა ამ გვერდის კიდეზეა ამოღებული და მათზეა აგებული ყველაფერი. კომისია: აზარტული მომსახურებების დარგში სექტორული EU კანონმდებლობა არ არსებობს; და EU სამართალი არც ერთ სისტემას არ ანიჭებს უპირატესობას სხვებთან შედარებით. ესტონეთის საგადასახადო და ტამოჟნის სამსახური (EMTA): EEA სახელმწიფოს ლიცენზია არ გაძლევს უფლებას აზარტული თამაშების შეთავაზებისა ესტონეთში — და პირიქით. ანუ ურთიერთაღიარება არ მუშაობს: ერთი წევრი სახელმწიფოს ლიცენზია მეორეში არაფერს ნიშნავს. აქედან გამომდინარე, „EU კომპანიის“ აზარტულ ბიზნესში ყველაფერი იწყება კითხვით: რომელი წევრი სახელმწიფო?
წევრი სახელმწიფოს შერჩევის კრიტერიუმები
კომისიის მიერ დადასტურებული სურათი ასეთია: წევრი სახელმწიფოების მზარდი რიცხვი შექმნის ლიცენზირების სისტემებს, სადაც ერთზე მეტი ოპერატორი მუშაობს; ნაწილი მონოპოლიას ინარჩუნებს; და EU სამართალი არც ერთ მიდგომას არ ანიჭებს უპირატესობას. წევრი სახელმწიფოს შერჩევა ამიტომ კონკრეტული რეჟიმების შედარებაა ხუთი პარამეტრით: საწევრო მოთხოვნები (ვის შეუძლია განაცხადის წარდგენა), კაპიტალის მინიმუმები, საფასურები, საქმიანობის შეზღუდვები (მაგალითად, „მხოლოდ აზარტული საქმიანობის“ წესები) და ბაზარზე წვდომის პირობები. ამ გვერდზე ორი ოფიციალურად დათვლადი საყრდენი გაქვთ — მალტა და ესტონეთი — და მათი შედარება ზუსტად აჩვენებს, რამდენად განსხვავდება წევრები ერთმანეთისგან.
ესტონეთი — სრულად დათვლადი მაგალითი
ესტონეთის რეჟიმი ერთ-ერთი იშვიათია, რომლის ყველა ძირითადი ციფრიც ოფიციალურად არის გამოქვეყნებული საგადასახადო და ტამოჟნის სამსახურის (EMTA) მიერ, და ქვემოთ მოყვანილი ყველაფერი იქედან მოდის. სისტემა ორსაფეხიანია: აზარტული თამაშების ორგანიზების აქტივობის ლიცენზია, რომელიც ვადის გარეშე გაიცემა, და მიმდინარე სამუშაო ნებართვა თითოეულ ადგილმდებარეობაზე თუ არხზე — დისტანციური (ონლაინ) ნებართვა ხუთ წლამდე გაიცემა, ტოტოსი — ოც წლამდე. განმცხადებელი შეიძლება იყოს აქციონერული ან შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება, რეგისტრირებული ესტონეთში ან ევროპის კავშირში. კაპიტალის მინიმუმები თამაშის სახეობაზეა დამოკიდებული: შემთხვევითობის თამაშებზე — €1,000,000; ტოტოზე — €130,000; ოსტატობით თამაშებზე — €25,000. სახელმწიფო საფასურები: აქტივობის ლიცენზიაზე — €47,940 შემთხვევითობის თამაშებისთვის, €31,960 ტოტოსთვის და €3,200 ოსტატობით თამაშებისთვის; თითო სამუშაო ნებართვაზე — €3,200. გადაწყვეტილების ვადები: ლიცენზიაზე ოთხი თვე, ნებართვაზე — ორი თვე.
ესტონეთის მაგალითი ორ დეტალსაც აშკარას ხდის. პირველი: კანონი მოითხოვს, რომ აზარტული თამაშები იყოს კომპანიის ერთადერთი საქმიანობა — „გვერდითი“ ბიზნესით დივერსიფიკაცია ამ რეჟიმშე არ მუშაობს; ლატარეები კი სახელმწიფო კომპანიის მონოპოლიაა. მეორე: ესტონეთი აგრეთვე აწარმოებს დაბლოკილი ვებგვერდების რეესტრს აზარტული თამაშების შესახებ კანონის შესაბამისად — ეს იმის მაჩვენებელია, თუ როგორ იცავს ეროვნული რეჟიმი საკუთარ ბაზარს და რატომ არ აქვს აზრი „ერთი ლიცენზიით ყველგან მუშაობის“ იმედს.


