სპორტსმენის კონტრაქტი საქართველოში ცალკე, ავტონომიური ხელშეკრულების ტიპად არ არსებობს: ის აგებულია „სპორტის შესახებ“ კანონის იმ ნორმებზე, რომლებიც განსაზღვრავს, ვის აქვს პროფესიული სპორტით დაკავების უფლება, რა სამართლებრივ ფორმაზე ხდება სპორტში დასაქმება და რა სოციალური გარანტიები მოჰყვება ამ საქმიანობას. ამ გვერდზე ვხსნით, რას აწესებს კანონი მოქალაქისა და უცხოელი სპორტსმენის სტატუსის, ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულების და აუცილებელი დაზღვევის შესახებ, და როგორ იმოქმედებს ეს წესები თქვენს კონტრაქტზე მოლაპარაკებისას.
მოქალაქის უფლება სპორტულ საქმიანობაზე და უცხოელი სპორტსმენის შესვლის წესი
კანონის მესამე მუხლი სახელმწიფო გარანტიების ჩარჩოს აწესებს. საქართველოს მოქალაქეს — სპორტსმენს, მწვრთნელს, მსაჯს და სპორტის სხვა მუშაკს — უფლება აქვს, იმუშაოს სამოყვარულო და პროფესიულ სპორტში როგორც საქართველოში, ისე საზღვარგარეთ. სახელმწიფო ამ უფლებას უზრუნველყოფს შესაბამისი სოციალურ-ეკონომიკური პირობების შექმნით და სათანადო დახმარებასა და შეღავათებს უწევს სპორტის სფეროში მოღვაწე პენსიონერებს, ობლებს, ხელმოკლე ოჯახებსა და შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირებს. უცხო ქვეყნის მოქალაქე ან მოქალაქეობის არმქონე პირი საქართველოში სპორტულ საქმიანობას ეწევა ხელშეკრულების ან შეთანხმების საფუძველზე, კანონმდებლობით დადგენილი წესით — ეს ნიშნავს, რომ უცხოელი მოთამაშის კლუბთან ურთიერთობასაც კონტრაქტული ფორმა უნდა ჰქონდეს. ამავე მუხლი აფიქსირებს, რომ დაუშვებელია სპორტული საქმიანობის ან სპორტში მიღწევების გამოყენება კანონსაწინააღმდეგო მიზნებისთვის, და რომ სახელმწიფო სპორტის განვითარებას სოფლადაც უზრუნველყოფს, მაღალმთიან რეგიონებზე განსაკუთრებული ყურადღებით.