დაშორებული სამედიცინო კონსულტაციის შესაბამისობა საქართველოში პაციენტზე-ორიენტირებული პროცედურული საკითხია: თანხმობა, ინფორმირება და დოკუმენტაცია — სამივე ციფრულ ეკრანსა და საოფისო კაბინეტში ერთნაირი სიმკაცრით მოქმედებს. „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონი ამ სამ სვეტს ცალკე მუხლებით ატარებს: ინფორმირებული თანხმობა (მუხლი 44), პაციენტისთვის ინფორმაციის მიწოდება (მუხლი 39) და სამედიცინო დოკუმენტაციაზე წვდომა (მუხლი 41), ხოლო დისტანციური რეკომენდაციის პასუხისმგებლობა მუხლი 90-დან მოდის. ეს გვერდი თითოეულ სვეტს მის მუხლთან ერთად აღწერს, ინფორმაციის შეზღუდვის გამონაკლისებსაც აჩვენებს და ადასტურებს, რომ დისტანციურობა არცერთ მათგანს არ ამსუბუქებს.
ინფორმირებული თანხმობა — ეკრანის მეორე მხარესაც
სამედიცინო მომსახურების გაწევამდე სუბიექტი ვალდებულია მიიღოს პაციენტის ზეპირი ან წერილობითი ინფორმირებული თანხმობა განზრახულ ჩარევაზე (მუხლი 44, პუნქტი 1). დაშორებული ფორმა ამ ვალდებულებას არ ამსუბუქებს: კონსულტაცია ვიდეომიმართვით თუ შეტყობინებით თუ მიმდინარეობს, თანხმობა წინ უძღვის მომსახურებას. წერილობითი თანხმობა კი აუცილებელია მძიმე ჩარევების წინ: ნებისმიერი ქირურგიული ოპერაცია (მცირე მანიპულაციების გარდა), აბორტი, სისხლძარღვების კათეტერიზაცია (პერიფერიული ვენების გარდა), სისხლის ან მისი კომპონენტის ტრანსფუზია, ჰემოდიალიზი და პერიტონეული დიალიზი, ხელოვნური განაყოფიერება, სტერილიზაცია, ადამიანის ორგანოს გადანერგვა და ქსოვილის ან უჯრედის გამოყენება, გენეტიკური ტესტირება, გენური და სხივური თერაპია, ავთვისებიანი სიმსივნეების ქიმიოთერაპია (პუნქტი 2). ამერიკული პრაქტიკის დაშორებული თანხმობის შაბლონები ქართულ სამართალში არსებობის ფორმას არ ატარებს — დოკუმენტი ქართული კანონის მოთხოვნებზე უნდა იყოს აგებული.
ინფორმაციის შეზღუდვა — ვიწრო გამონაკლისი და მისი პროცედურა
მუხლი 39 არა მხოლოდ ინფორმირების ვალდებულებას აწესრიგებს, არამედ იმ ვიწრო შემთხვევებსაც, როდესაც ინფორმაცია პაციენტს არ მიეწოდება. პირველი პუნქტის პირველი სამი ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ინფორმაცია პაციენტს მხოლოდ მისი თანხმობით მიეწოდება, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც მიუწოდებლობამ შეიძლება სერიოზული ზიანი მიაყენოს პაციენტის ან მესამე პირის ჯანმრთელობას ან სიცოცხლეს. თუ არსებობს დასაბუთებული ვარაუდი, რომ ინფორმაციის მიწოდება სერიოზულ ზიანს მიაყენებს პაციენტის ჯანმრთელობას, სუბიექტი მას ვერ აწვდის — მაგრამ ასეთ გადაწყვეტილებას ადასტურებს სამედიცინო ეთიკის კომისია, ხოლო მისი არარსებობისას — მეორე დამოუკიდებელი საექიმო საქმიანობის სუბიექტი. გადამწყვეტი სიტყვა კანონი პაციენტს აძლევს: თუ პაციენტი დაჟინებით მოითხოვს ინფორმაციის მიღებას, სუბიექტი ვალდებულია მაინც მიაწოდოს ის. მიუწოდებლობის ყოველ შემთხვევაში სუბიექტი ვალდებულია სამედიცინო დოკუმენტაციაში შეიტანოს ჩანაწერი მიუწოდებლობის საფუძვლის მითითებით — ანუ გამონაკლისიც კი დოკუმენტურ კვალს ტოვებს. დაშორებულ მომსახურებაში ეს კვალი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია: სწორედ ჩანაწერი ამტკიცებს, ვინ იღებდა გადაწყვეტილებას, რომელი ორგანო ადასტურებდა მას და რა საფუძველი ჰქონდა.