ტელემედიცინის პლატფორმისთვის ცალკე „ტელემედიცინის ლიცენზია“ საქართველოში არ არსებობს — და ამ არარსებობის აშკარად თქმა სწორედ ამ გვერდის ღირებულებაა: ის დამახსოვრებულ შეცდომას აცილებს პროექტის დაგეგმვის ეტაპზევე. ქართული სისტემის პასუხი სამ ნორმაზეა აგებული და თითოეული მათგანი სხვა კითხვას პასუხობს: ტელემედიცინა განმარტებულია „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონში (მუხლი 5); მომსახურებას გასცემს სახელმწიფო სერტიფიკატის მქონე სუბიექტი (მუხლი 19); ხოლო სახელმწიფო ზედამხედველობას სამინისტრო საბჭოს მეშვეობით ახორციელებს (მუხლები 66–67). რეგულატორული ავტორიზაციის უცხოური ჩარჩოები — ამერიკული სამკურნალო საშუალებების სააგენტოს ან ევროპული ხელოვნური ინტელექტის აქტის სტილის — ქართულ სამართალში არ არსებობს და მათზე დაყრდნობა პროექტის მოლოდინებს ცდება.
ტელემედიცინა — პროფესიონალის მომსახურება
მუხლი 5-ის განმართება ტელემედიცინას სამედიცინო მომსახურების დისტანციურ უზრუნველყოფად განსაზღვრავს, რომელსაც სამედიცინო დარგის პროფესიონალი ახორციელებს საინფორმაციო და საკომუნიკაციო ტექნოლოგიების საშუალებით და რომლის მიზანია ინფორმაციის გაცვლა დაავადებათა დიაგნოსტიკის, მკურნალობისა და პროფილაქტიკისთვის, აგრეთვე სამედიცინო პერსონალის უწყვეტი განათლების, სამედიცინო კვლევისა და მისი შედეგების შეფასებისთვის. ეს განმართება გადამწყვეტია: ტელემედიცინა არ არის ტექნოლოგიური პროდუქტი, რომელსაც ცალკე ავტორიზაცია ესაჭიროება — ის პროფესიონალის მომსახურების ფორმაა. აქედან გამოდის მთელი შემდგომი არქიტექტურა: პლატფორმა რასაც „ატარებს“, არის სუბიექტის მომსახურება, და კანონიერების კრიტერიუმიც სუბიექტშია, არა პროგრამულ უზრუნველყოფაში. თავად სუბიექტიც კანონში ზუსტად არის განმარტებული: დამოუკიდებელი საექიმო საქმიანობის სუბიექტი ის პირია, რომელიც საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ახორციელებს ამ საქმიანობას, და მისი შედეგებისთვის პასუხს აგებს.
სერტიფიკატი და ზედამხედველობა
მუხლი 19 განსაზღვრავს: სახელმწიფო სერტიფიკატი დამოუკიდებელი საექიმო საქმიანობის უფლების დამადასტურებელი სახელმწიფო მოწმობაა და განსაზღვრავს საექიმო სპეციალობას; ის სავალდებულოა მხოლოდ დამოუკიდებელი საექიმო საქმიანობისთვის. სერტიფიკატი მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტია — სერიით, ნომრით და დაცვის სხვა ნიშნებით; მისი სხვა პირისთვის გადაცემა აკრძალულია. კანონი უქმების წესსაც აწესრიგებს: სერტიფიკატი უქმდება გამცემი ორგანოს გადაწყვეტილებით — მფლობელის გარდაცვალების ან სასამართლოს მიერ გარდაცვლილად გამოცხადების, მფლობელის წერილობითი მოთხოვნის ან სერტიფიკატის მინიჭების საფუძვლად ყალბი დოკუმენტის გამოყენების აღმოჩენის შემთხვევაში. მუხლი 90 კი დისტანციურ კონსულტაციას პირდაპირ უკავშირებს ამ სუბიექტს: კონსულტაციის მიღების უფლება მხოლოდ მას აქვს, რეკომენდაციას მხოლოდ ის აძლევს და შედეგებზეც ის პასუხობს. ზედამხედველობის ბლოკი მუხლები 66–67-შია: სახელმწიფო ზედამხედველობას სამინისტრო საბჭოს მეშვეობით ახორციელებს და უზრუნველყოფს საუნივერსიტეტო კლინიკების, ექიმთა პროფესიული ასოციაციებისა და სხვა საზოგადოებრივი ორგანიზაციების აქტიურ მონაწილეობას ამ ზედამხედველობაში; ზედამხედველობის სახეებია სამედიცინო მომსახურების ხარისხის კონტროლი და სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოების კონტროლი. ანუ სისტემა არც პლატფორმას განსაზღვრავს ცალკე რეგულირებად ობიექტად და არც მისთვის სპეციალურ ნებართვას წინასწარ ითვალისწინებს — რეგულაცია მთლიანად მიმწოდებლის სტატუსსა და მის მომსახურებაზეა გადატანილი.