ტელემედიცინის დაზღვევა, როგორც ცალკე სადაზღვევო ინსტიტუტი, საქართველოში არ არსებობს — და სწორედ ეს არის ამ გვერდის მთავარი თეზისი. რაც არსებობს, არის პროფესიული შეცდომის დაზღვევის უფლება „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონით (მუხლი 97), და ტელემედიცინის კონტექსტში ეს უფლება განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია იმიტომ, რომ დისტანციური რეკომენდაციისთვის პასუხს ექიმი ისევე აგებს, როგორც ფიზიკური მიღებისას (მუხლი 90).
პროფესიული შეცდომის დაზღვევა — ერთადერთი კანონიერი ფორმა
მუხლი 97 ამბობს: დამოუკიდებელი საექიმო საქმიანობის სუბიექტს უფლება აქვს დააზღვიოს პროფესიული შეცდომა, რომლის შედეგადაც პაციენტს მიადგა ქონებრივი ან არაქონებრივი ზიანი. ეს ნორმა ფორმულირებაშივე ტელემედიცინას არ გამორიცხავს და არც ხსნის ცალკე — ის მომსახურების ყველა ფორმას ფარავს. ამიტომ „ტელემედიცინის დაზღვევის“ საკითხი პრაქტიკაში სამ კითხვად იშლება: რა არის დასაზღვრი რისკი (პროფესიული შეცდომა); რა ზიანი დაზღვევას ექვემდებარება (ქონებრივი და არაქონებრივი); და ვინ არის დამზღვევი (სუბიექტი, რომელიც რეკომენდაციას გასცემს). პასუხები სამივეზე ერთი მუხლიდან მოდის, და ეს ერთობლიობა სწორედ ის ჩარჩოა, რომელშიც სადაზღვევო კომპანიასთან მოლაპარაკება უნდა წარიმართოს. პოზიციები დოკუმენტურად ფიქსირდება.
რატომ ხდება ეს ტელემედიცინაში აქტუალური
მუხლი 90 პასუხისმგებლობის არქიტექტურას აწესრიგებს: ტელემედიცინის გამოყენებით სამედიცინო კონსულტაციის მიღების უფლება მხოლოდ სუბიექტს აქვს, რეკომენდაციას მხოლოდ ის აძლევს და ამ ფორმით გაწეული მომსახურების შედეგებზეც სწორედ ის არის პასუხისმგებელი. ანუ დისტანციურობა პასუხისმგებლობას ვერც ამცირებს და ვერც გადაანაწილებს — და თუ პასუხისმგებლობა იდენტურია, დაზღვევის საჭიროებაც იდენტურია. ამას ემატება მუხლი 94: საექიმო საქმიანობისას მიყენებულ ფიზიკურ თუ მატერიალურ ზიანს კანონმდებლობით დადგენილი წესით აანაზღაურებს ზიანის მიმყენებელი; ექიმს უფლება აქვს სასამართლოს მეშვეობით დაიცვას პატივი, ღირსება, პირადი ცხოვრების საიდუმლოება და საქმიანი რეპუტაცია; ხოლო პაციენტის საჩივარი სამინისტროს საბჭოს განხილვამდე გადაეცემა ექიმთა პროფესიულ ასოციაციას. დაზღვევა ამ მექანიზმს არ ანაცვლებს — ის მის ფინანსურ ზურგს ქმნის.