სერვისის შესახებ
ფილმის პროდუქცია იურიდიულად ხელშეკრულებათა ერთობლიობაზეა აგებული: საავტორო უფლებების გადაცემაზე, სალიცენზიო ხელშეკრულებებზე და ნაწარმოების შექმნის შესახებ შეთანხმებებზე. საქართველოს კანონი საავტორო უფლებებისა და მომიჯნავე უფლებების შესახებ ამ ხელშეკრულებებს მკაცრ ფორმულებს უწესებს: მუხლი 36 ქონებრივი უფლებების გადაცემას აწესრიგებს, მუხლი 40 — სალიცენზიო ხელშეკრულების შინაარსსა და ჩაუწერელ პირობებს, მუხლი 42 — ხელშეკრულების ფორმას, ხოლო მუხლი 44 — ვალდებულების დარღვევის შედეგებს. ეს გვერდი განმარტავს, რა უნდა შეიყვანოს კინოპროექტის ხელშეკრულებაში, რა ხდება ჩაუწერელი ვადის, ტერიტორიის ან გამოყენების სახის დროს და რომელი ფორმაა აუცილებელი სასაუბროდ. კინოპროექტში ეს კითხვები არააბსტრაქტულია: სცენარის, მუსიკისა და ვიზუალური მასალის უფლებების განაწილება სწორედ ამ ნორმებზეა დამოკიდებული, და ხელშეკრულების ერთი დაუზუსტებელი ფორმულირება მთელ დისტრიბუციულ ჯაჭვს აყოვნებს.
ქონებრივი უფლებების გადაცემა და ლიცენზიის საზღვრები
საწყისი წესი მუხლი 36-დან მოდის: ავტორს ან საავტორო უფლების სხვა მფლობელს შეუძლია ყველა ქონებრივი უფლება ან მათი ნაწილი გადასცეს უფლებამონაცვლეს. სალიცენზიო ხელშეკრულების მიმართ კანონი კიდევ უფრო ზუსტია: ნაწარმოების ყველა იმ სახით გამოყენების უფლება, რომელიც ხელშეკრულებით პირდაპირ არ არის გათვალისწინებული, ეკუთვნის ავტორს ან საავტორო უფლების სხვა მფლობელს (მუხლი 40). თუ გამოყენების კონკრეტული სახე ხელშეკრულებაში არ არის განსაზღვრული, ხელშეკრულება მიღებულად ითვლება ისეთ გამოყენებაზე, რომელიც მხარეთა განზრახვის შესასრულებლად შეიძლება ჩაითვალოს აუცილებლად. სალიცენზიო ხელშეკრულებით მინიჭებული უფლებების სხვა პირებზე გადაცემა მთლიანად ან ნაწილობრივ შესაძლებელია მხოლოდ მაშინ, თუ ეს პირდაპირ არის გათვალისწინებული ხელშეკრულებით; ხოლო თუ რეპროდუცირების ჰონორარი ფიქსირებული თანხით არის განსაზღვრული, ხელშეკრულებამ უნდა დაადგინოს ნაწარმოების მაქსიმალური ტირაჟი. სუბლიცენზირების ეს წესი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მაშინ, როდესაც ფილმის მასალები რამდენიმე დისტრიბუტორს გადაეცემა: თუ გადაცემის უფლება ხელშეკრულებაში პირდაპირ არ წერია, ჯაჭვი კანონით აღიკვეთს და შემდგომი გადაცემა უკვე უფლების დარღვევა ხდება.