ფილმის წარმოების ხელშეკრულებები — პროდიუსერსა, რეჟისორსა და შემოქმედებით გუნდს შორის დადებული გარიგებები — საქართველოში ცალკე კინოწარმოების კანონით არ არის რეგულირებული: ასეთი კანონი მოქმედ კანონმდებლობაში არ არსებობს. ამ ხელშეკრულებებს საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ კანონი მართავს — ფილმი აუდიოვიზუალური ნაწარმოებია და მისი შექმნა და გამოყენება სწორედ ამ კანონის ნორმებს ექვემდებარება, და არა უცხოური საწარმოებო სამართლის ინსტიტუტები. ქვემოთ განვმარტავთ ფილმის გარიგებების სამართლებრივ ჩარჩოს კანონის მეთხუთმეტე, მეთექვსმეტე, ორმოცდამესამე და ორმოცდამეოთხე მუხლების მიხედვით.
თანაავტორები და უფლებების გადაცემა დამამზადებელზე
მეთხუთმეტე მუხლის თანახმად, აუდიოვიზუალური ნაწარმოების ავტორები (თანაავტორები) არიან დამდგმელი რეჟისორი, სცენარის ავტორი, დიალოგების ავტორი და იმ მუსიკალური ნაწარმოების ავტორი, რომელიც სპეციალურად ამ ფილმისთვის შეიქმნა. ნაწარმოების შექმნის თაობაზე ხელშეკრულების დადება იწვევს თანაავტორების მიერ გამოყენების განსაკუთრებული უფლების გადაცემას ფილმის დამამზადებლისთვის, თუ ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. სწორედ ეს ნორმა ქმნის პროდიუსერის უფლებას ფილმით სარგებლობაზე.
ამასთან, ავტორებს უნარჩუნდებათ უფლება, მიიღონ ჰონორარი მოსარგებლისგან — მაუწყებლობის ორგანიზაციისგან, კინოთეატრისგან და სხვებისგან — ნაწარმოების ნებისმიერი სახით გამოყენებისთვის, და ამ უფლების შესახებ დამამზადებელსა და ავტორებს შორის სხვაგვარი შეთანხმება ბათილია. ეს უფლება ხორციელდება მხოლოდ ქონებრივი უფლებების კოლექტიურ საფუძველზე მმართველი ორგანიზაციის მეშვეობით. დამამზადებელს კი უფლება აქვს ფილმის ნებისმიერი სახით გამოყენებისას მიუთითოს თავისი სახელი ან მოითხოვოს მისი მითითება. ადრე შექმნილი ან ფილმის შექმნის პროცესში დამოუკიდებელი მნიშვნელობის მქონე ნაწარმოებების ავტორები საავტორო უფლებას ინარჩუნებენ და შეუძლიათ მისი დამოუკიდებელი გამოყენება, თუ ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.