დავის საგანი: განკარგვის ცნებები და ფასდადება
სახელმწიფო ქონებისგან ქონების შეძენის დავების უმეტესობა სწორედ ცნებით აპარატში იწყება. „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ კანონი განკარგვად მოიაზრებს მუნიციპალიტეტისთვის გადაცემას, პრივატიზებას, მართვის უფლებით გადაცემას, გაცვლას, ლიზინგს, განაწილებასა და განადგურებას, ხოლო პრივატიზება აუქციონის, პირდაპირი მიყიდვისა და უსასყიდლო გადაცემის ფორმებით ხორციელდება. დავის გაგებისას პირველი კითხვა სწორედ ეს არის: რომელი გარიგება დაიდო და შეესაბამებოდა თუ არა იგი ამ ფორმებს.
მეორე სადავო ზონა ფასდადებაა: საწყისი საპრივატიზებო თანხა გადასაცემი ქონების მინიმალური ღირებულებაა, საპრივატიზებო საფასური კი შემძენის მიერ გადასახდელ თანხად არის განსაზღვრული და მის შემადგენლობაში საპრივატიზებო შემოსულობა და, შესაბამისი შემთხვევების არსებობისას, სხვა გადასახდელი თანხებიც შედის. საფასურისა და საწყისი თანხის განსაზღვრის წესს ამტკიცებს საქართველოს მთავრობა, ხოლო არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნორმატიულ ფასს საბაზრო ღირებულების გათვალისწინებით მუნიციპალიტეტის საკრებულო ადგენს — ეს ორი ფენა ხშირად ერთდროულად ხდება დავის საგანი.
დავის პრაქტიკული ანატომია კიდევ ერთ ფენას მოითხოვს: გამოვლენილი ხარვეზი რომელ ეტაპს ეკუთვნის — გადაწყვეტილებას განკარგვის შესახებ, თვით გარიგებას თუ გადახდის პროცესს. პირველ შემთხვევაში სადავოა ადმინისტრაციული აქტის კანონიერება, მეორეში — ხელშეკრულებრივი პირობები და მათი შესრულება, მესამეში — ვადები და გაანგარიშება. სხვადასხვა ეტაპი სხვადასხვა დავის ფორმას ითხოვს, და მათი არევა დავას უაზროდ აგრძელებს.