განახლებადი ენერგიის კონტრაქტების სამართლებრივი საფუძველი
განახლებადი ენერგიის კონტრაქტები საქართველოში ენერგეტიკის შესახებ კანონის რამდენიმე ურთიერთდაკავშირებულ ინსტიტუტზე აგებულია: ელექტროენერგიის წარმოების ხელშეწყობაზე, მიწოდების საქმიანობაზე, ორმხრივი ხელშეკრულებების ბაზარსა და მიმწოდებლის არჩევის უფლებაზე. განახლებადი წყაროებიდან წარმოებული ელექტროენერგიის გაყიდვა სწორედ ამ ინსტიტუტების კომბინაციით ხდება, ამიტომ კონტრაქტის დადებამდე მნიშვნელოვანია თითოეულის საზღვრების ზუსტი ცოდნა — რა ფასით ვაჭრობთ, რომელ ბაზარზე და ვის შეუძლია მიმწოდებლის შეცვლა.
აღსანიშნავია მომხმარებლის დაცვის ასპექტიც: დროებითი უნივერსალური მიმწოდებლის რეჟიმი არ ზღუდავს მომხმარებლის უფლებას, სურვილის შემთხვევაში შემდგომ აირჩიოს თავისთვის მისაღები მიმწოდებელი. ეს ნიშნავს, რომ გარდამავალი პერიოდის მიმწოდებელი დროებითი გადაწყვეტილებაა და არა მუდმივი შეზღუდვა, და განახლებადი პროექტის კლიენტურასთან ურთიერთობის დაგეგმვისას ეს პერსპექტივა უნდა გათვალისწინდეს.
განახლებადი პროექტისთვის კონტრაქტული სტრატეგიის არჩევანი სამი შეკითხვაზე აგებულია. პირველი — გაყიდვის არხი: პირდაპირი ორმხრივი ხელშეკრულება მომხმარებელთან თუ მიმწოდებლის მეშვეობით ვაჭრობა; თითოეულ შემთხვევაში განსხვავებული ანგარიშგებითი ვალდებულებები და ფასის ფორმირების ლოგიკა მოქმედებს. მეორე — მხარდაჭერა: თუ პროექტი მხარდაჭერის მექანიზმით სარგებლობს, ხელშეკრულების პირობები ამ მექანიზმის ჩარჩოდან გამოდის და არა თავისუფალი მოლაპარაკებებიდან. მესამე — დრო: ბაზრის გახსნის ეტაპები ცვლის იმას, თუ ვისთან და რომელი წესით შეიძლება ხელშეკრულების დადება, ამიტომ კონტრაქტის ვადა ბაზრის მოდელის კონცეფციასთან უნდა იყოს შეთანხმებული.