შრომითი ხელშეკრულების ფორმა და ვადა სტარტაპში
სტარტაპისთვის გუნდი მთავარი რესურსია, და ამ რესურსის სამართლებრივი ჩარჩო საქართველოს შრომის კოდექსით წყდება. მუხლი 12 შრომითი ხელშეკრულების დადების წესს აწესრიგებს: ის იდება ზეპირი ან წერილობითი ფორმით, განსაზღვრული ან განუსაზღვრელი ვადით; ხოლო თუ შრომითი ურთიერთობის ხანგრძლივობა 1 თვეს აღემატება, აუცილებელია წერილობითი ფორმა. განსაზღვრული ვადით ხელშეკრულება მხოლოდ კანონით დასახელებული საფუძვლების არსებობისას შეიძლება დაიდეს — მაგალითად, კონკრეტული მოცულობის სამუშაოს, სეზონური სამუშაოს შესრულებისას, დროებით გაზრდილი დატვირთვისას ან დროებით არმყოფის ჩანაცვლებისას.
ვადიანი ხელშეკრულებების ჯაჭვს კანონი მკაცრად განიხილავს: თუ ხელშეკრულების ვადა 30 თვეზე მეტია, ან ურთიერთობა მიმდევრობით ორჯერ ან მეტჯერ დადებული ვადიანი ხელშეკრულებებით 30 თვეს აღემატება, ის უვადოდ ჩაითვლება; მიმდევრობა ისევე ვრცელდება, როცა ახალი ხელშეკრულება წინასწარი ვადის გასვლიდან 60 დღის ვადაში დაიდო. სტარტაპებისთვის მნიშვნელოვანია დამწყები საწარმოს გამონაკლისიც: მეწარმეს, რომლის სახელმწიფო რეგისტრაციიდან 48 თვე არ გასულა, ვადიანი ხელშეკრულების შეზღუდვები არ ეხება, იმ პირობით, რომ ვადა 3 თვეზე ნაკლები არ იქნება; თუმცა 48-თვიანი პერიოდის ამოწურვის შემდეგ ურთიერთობა უვადოდ გარდაიქმნება. ამასთან, დამსაქმებელი ვალდებულია ვადით დასაქმებულს აცნობოს არსებული ვაკანსიების შესახებ.
ანაზღაურება და დაყოვნების პასუხისმგებლობა
მუხლი 41 შრომის ანაზღაურების წესს ადგენს: ანაზღაურება არის ძირითადი, მინიმალური ანაზღაურება, ხელფასი ან სხვა ანაზღაურება, რომელიც დასაქმებული დამსაქმებლისგან სამუშაოს შესრულების სანაცვლოდ იღებს; მისი ფორმა და ოდენობა ხელშეკრულებით განისაზღვრება და გაიცემა არანაკლებ თვეში ერთხელ. დამსაქმებელი ვალდებულია ანგარიშსწორების დაყოვნების ყოველი დღისთვის დასაქმებულს გადაუხადოს დაყოვნებული თანხის 0.07 პროცენტი — ეს წესი ანაზღაურების დისციპლინას ამკაცრებს და სტარტაპის ფინანსური დაგეგმვის აუცილებელ ელემენტს წარმოადგენს.