რწმენის, აღმსარებლობისა და სინდისის თავისუფლების საკონსტიტუციო საფუძვრები
საქართველოს კონსტიტუცია რელიგიურ თავისუფლებას ორი ურთიერთდაკავშირებული ნორმით აყალიბებს. კონსტიტუციის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილი აფიქსირებს, რომ ყოველ ადამიანს აქვს რწმენის, აღმსარებლობისა და სინდისის თავისუფლება. ეს ნორმა ეყრდნობა კონსტიტუციის მე-11 მუხლს, რომელიც ყველა ადამიანის სამართლის წინაშე თანასწორობას ამყარებს და დისკრიმინაციას აკრძალავს, მათ შორის, რელიგიისა და რწმენის ნიშნით. ასეთი მოდელით, რელიგიური თავისუფლება არ არის მხოლოდ ინდივიდუალური არჩევანის საკითხი: იგი სახელმწიფოს მხრიდან აღიარებული და გარანტირებული ძირითადი უფლებაა, რომლის დაცვაც საქართველოს საკანონმდებლო სისტემის ერთ-ერთი საყრდენია. რწმენის, აღმსარებლობისა და სინდისის თავისუფლება ვრცელდება ყველა ადამიანზე წარმოშობის, ეთნიკური კუთვნილების, ენის ან სხვა ნიშნის მიუხედავად, რადგან თანასწორობის უფლება და სინდისის თავისუფლება ერთად ქმნის იმ საკონსტიტუციო საფუძველს, რომელზედაც მრავალრწმენიანი საზოგადოება ერთად, თანასწორუფლებიანად თანაცხოვრობს.
თანასწორობა სამართლის წინაშე და აკრძალული ნიშნები
კონსტიტუციის მე-11 მუხლის პირველი ნაწილი განსაზღვრავს, რომ ყველა ადამიანი სამართლის წინაშე თანასწორია და აკრძალულია დისკრიმინაცია რასის, კანის ფერის, სქესის, წარმოშობის, ეთნიკური კუთვნილების, ენის, რელიგიის, პოლიტიკური ან სხვა შეხედულებების, სოციალური კუთვნილების, ქონებრივი ან წოდებრივი მდგომარეობის, საცხოვრებელი ადგილის ან სხვა ნიშნის მიხედვით. ეს ჩამონათვალი რელიგიურ თავისუფლებასთან უშუალო კავშირშია: ადამიანის მიმართ არასათანადო მოპყრობა მისი მრწამსის გამო პირდაპირ ეწინააღმდეგება თანასწორობის უფლებას. ამასთან, აკრძალვა ეხება როგორც სახელმწიფო ორგანოების, ისე სხვა პირების ქმედებებს, რადგან კონსტიტუციური ნორმა თანასწორობის საყოველთაო სტანდარტს აყალიბებს და არ შემოიფარგლება მხოლოდ საჯარო სფეროთი. პრაქტიკაში ეს ნიშნავს, რომ ადამიანი ვერ დაისჯება, ვერ მოიწყივლება და ვერ მიიღებს უარს მომსახურებაზე იმ მიზეზით, რომ სხვა სარწმუნოებისაა ან საერთოდ არ აღიარებს რომელიმე აღმსარებლობას.
კულტურის შენარჩუნებისა და დედაენით სარგებლობის უფლება
კონსტიტუციის მე-11 მუხლის მეორე ნაწილი განსაკუთრებულ გარანტიას აძლევს ეთნიკურ, რელიგიურ და ენობრივ ჯგუფებს: საერთაშორისო სამართლის საყოველთაოდ აღიარებული პრინციპებისა და ნორმებისა და საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად, საქართველოს მოქალაქეებს, განურჩევლად მათი ეთნიკური, რელიგიური თუ ენობრივი კუთვნილებისა, უფლება აქვთ ყოველგვარი დისკრიმინაციის გარეშე შეინარჩუნონ და განავითარონ თავიანთი კულტურა, ისარგებლონ დედაენით პირად ცხოვრებაში ან საჯაროდ. ეს ნორმა მნიშვნელოვანია რელიგიური თვითშეგნებისთვისაც, ვინაიდან აღმსარებლობა ხშირად ერთგვაროვანია კულტურულ მემკვიდრეობასთან და საკუთრებრივ ტრადიციასთან. ამასთან, კონსტიტუციის იგივე მუხლის მესამე ნაწილით სახელმწიფო უზრუნველყოფს თანაბარ უფლებებსა და შესაძლებლობებს მამაკაცებისა და ქალებისათვის და იღებს განსაკუთრებულ ზომებს მათი არსებითი თანასწორობის უზრუნველსაყოფად და უთანასწორობის აღმოსაფხვრელად, ხოლო მეოთხე ნაწილით სახელმწიფო ქმნის განსაკუთრებულ პირობებს შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა უფლებებისა და ინტერესების რეალიზებისათვის. ასეთი პოზიტიური ვალდებულებები სახელმწიფოს აქტიურ როლს განსაზღვრავს იმაში, რომ ფორმალური თანასწორობა რეალურ თანასწორობად გადაიზარდოს.