პერსონალურ მონაცემთა დაცვა, როგორც სამოქალაქო უფლება
სამოქალაქო უფლებების თანამედროვე შინაარსში ერთ-ერთი ცენტრალური გარანტია პერსონალურ მონაცემთა დაცვაა. „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლი ადგენს, რომ მონაცემთა დამუშავებისას დაცული უნდა იყოს განსაზღვრული პრინციპები: მონაცემები უნდა დამუშავდეს კანონიერად, სამართლიანად, მონაცემთა სუბიექტისთვის გამჭვირვალედ და მისი ღირსების შეულახავად. მონაცემები შეგროვდება მხოლოდ კონკრეტული, მკაფიოდ განსაზღვრული და ლეგიტიმური მიზნებისთვის და მუშავდება მხოლოდ იმ მოცულობით, რომელიც აუცილებელია ამ მიზნის მისაღწევად. მონაცემები უნდა იყოს ნამდვილი და ზუსტი, შენახულ უნდა იქნეს მხოლოდ იმ ვადით, რომელიც მიზნის მისაღწევად არის საჭირო, და დაცული უნდა იყოს ტექნიკური და ორგანიზაციული ზომებით უნებართვო, უკანონო დამუშავებისგან, შემთხვევითი დაკარგვისგან, განადგურებისგან ან დაზიანებისგან. დამუშავებისთვის პასუხისმგებელი პირი პასუხისმგებელია ამ პრინციპების დაცვაზე და უნდა შეძლოს მათთან შესაბამისობის დასაბუთება.
დამუშავების საფუძვლები და განსაკუთრებული კატეგორიის მონაცემები
მე-5 მუხლის მიხედვით, მონაცემთა დამუშავება დასაშვებია, თუ არსებობს ერთ-ერთი კანონით დადგენილი საფუძველი: მონაცემთა სუბიექტის თანხმობა კონკრეტული მიზნით, გარიგებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება ან გარიგების დადება, კანონით გათვალისწინებული დამუშავება, საჯაროდ ხელმისაწვდომი მონაცემი, სასიცოცხლო ინტერესების დაცვა, მნიშვნელოვანი საჯარო ინტერესი, დამუშავებისთვის პასუხისმგებელი პირის ან მესამე პირის ლეგიტიმური ინტერესები ან მონაცემთა სუბიექტის განცხადების განხილვა. საფუძვლის დასაბუთების ვალდებულება ეკისრება დამუშავებისთვის პასუხისმგებელ პირს. მე-6 მუხლი განსაკუთრებული კატეგორიის მონაცემებს ეხება: ასეთი მონაცემების დამუშავება დასაშვებია მხოლოდ გარანტიების უზრუნველყოფის პირობებში და, მაგალითად, მონაცემთა სუბიექტის წერილობითი თანხმობით ერთი ან რამდენიმე კონკრეტული მიზნით, პირდაპირი სამართლებრივი რეგულირებისას, სასიცოცხლო ინტერესებისას, ჯანმრთელობის დაცვის სფეროში ანსამის სხვა კანონიერ საფუძვლებზე. ასეთი საფუძვლის დასაბუთებაც პასუხისმგებელ პირს ევალება.
ვიდეომონიტორინგის სამართლებრივი წესი
კანონის მე-10 მუხლი ვიდეომონიტორინგს აწესრიგებს. ის დასაშვებია დანაშაულის თავიდან აცილების, მისი გამოვლენის, საზოგადოებრივი უსაფრთხოების, პირის უსაფრთხოებისა და საკუთრების დაცვის, არასრულწლოვანის დაცვის ან სხვა ლეგიტიმური ინტერესის მიზნებისთვის, თუ ის მიზნის ადეკვატური და პროპორციული საშუალებაა. პასუხისმგებელი პირი წერილობით განსაზღვრავს მიზანს, მოცულობას, ხანგრძლივობას და შენახვის ვადას. დასაქმებულის სამუშაო პროცესის ვიდეომონიტორინგი დასაშვებია მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევაში, თუ მიზნის მიღწევა სხვა საშუალებით შეუძლებელია. დაუშვებელია ვიდეომონიტორინგი გამოსაცვლელ ოთახებში და ჰიგიენისთვის განკუთვნილ ადგილებში. ვიდეოჩანაწერებზე წვდომის თითოეული შემთხვევა აღირიცხება. საცხოვრებელი შენობის საერთო შესასვლელისა და საერთო სივრცის ვიდეომონიტორინგი დასაშვებია მესაკუთრეთა ნახევარზე მეტის წერილობითი თანხმობით, ხოლო ვიდეომონიტორინგის მიმდინარეობის შესახებ თვალსაჩინოდ უნდა იყოს განთავსებული გამაფრთხილებელი ნიშანი.